Werk aan de winkel.

 

Er is een korte periode geweest dat ik drie kinderen in de luiers had.
Hard werken om ze zindelijk te krijgen.
Het was het begin van de bewustwording rond afvalproblematiek dus ik had ze niet alleen vanwege de financiën in de katoenen luiers.

Het was een drukke maar heerlijke  tijd.
En dan …worden gezonde kinderen groot en zelfstandig.
Ze vliegen uit en ineens zit je zo nu en dan met volwassen en aan tafel te filosoferen over grote levensvragen.

Mijn werk  gaat om beeld, om taal om mentaal vitaal te worden of blijven.
Daarom hou ik van dialoog.
Het scherpt de geest.
Het vormt het verlangen.

Niet iedereen houdt van prietpraat.

Niet iedereen houdt van pittige gesprekken.

Veel hang af van tijd. Tijd bepaalt of je wel of niet kan ontspannen.

Kunst is om tevredenheid te verhalen en strijd te voorkomen.
Wat grijp je wel en wat grijp je niet.

Voor de vredesweek in Apeldoorn had ik een leuk idee.
Vond ik.
Rond drie generaties een drieluik maken met een link naar vrede voor alle leeftijden vanuit verschillende beroepen.
De strijd voor vrede houdt mij bezig.

Nog geen kleinkinderen en zelf geen oma vroeg ik of ik familiefoto’s mocht gebruiken.
Mijn schoonmoeder is net overleden en de mooie foto waarop ze gelukkig te zien is omringd  door lieve zorg die een zonnige bril opzet waardoor de wereld er vrolijk uitziet zag ik als mooie kwinkslag. Natuurlijk vroeg ik man en schoonzussen of ze akkoord gingen met plaatsen van de foto. Manlief gaf toestemming en de rest had bezwaar. Ik heftig teleurgesteld. Begreep het niet.

Je hebt vast een creatief alternatief was de reactie.
Na mijn onbegrip overwonnen te hebben of, zo je ook kunt zien, met doordenken, natuurlijk!
Misschien betekenisvoller ook nog!

De foto waarop ik met mijn moeder en kleine kinderen zit is een beeld met heerlijke herinneringen.
De titel van de krul verandert daarmee van vrolijke filosoof naar vlijtige filosoof omdat  Mem, mijn moeder en bezige bij nu in beeld komt.
Fluitende filosoof is ook een optie…

Grappig: ik leer hierdoor  – nieuwsgierig naar dubbele betekenissen – dat een vlijtige filosoof een pissebed is.
Was ik anders nooit achter gekomen.
Het gepantserde oerdiertje in de hoofdrol op weg naar vrede?

Toch had ik die info liever niet geleerd want gemak en samen werken in plaats van afkeuring en angst werkt sneller.
Dacht ik.
Of is het beter zo lang door te zetten met daadkrachtig denkwerk dat eigenbelang gepast wordt?

Tevreden mens zijn is een hele kunst. Mijn ouders waren vlijtig, tevreden met weinig en stonden klaar waar nodig.  Geluk werd  voorgeleefd.  Misschien de meest vredige filosofie die bestaat. Met  wat geluk kan ik nog wat jaartjes gaan, nog heel wat leren…en in de praktijk brengen!

Dus: Vrede (in jezelf) gezocht, waar begin jij?!

Meer info over onderstaande onderwerpen: klik op de link

 Vredesweek 2026

Apeldoorn 19 september 

Vlijtige filosoof gezocht

Welk beeld heb jij voor ogen?

Valt dat uit te leggen, te vertalen zodat jij op de ander en de ander op jou kan rekenen?

Een vlijtige filosoof
is simpelweg een filosoof die zeer ijverig, hardwerkend en productief is. Het is geen officiële filosofische stroming of vaste vakterm, maar een omschrijving van iemands werkhouding binnen de filosofie. De betekenis valt uiteen in twee delen:
Vlijtig: Betekent dat iemand met veel inzet, nauwkeurigheid en regelmaat werkt.
Filosoof: Iemand die grote levensvragen stelt, kritisch nadenkt over de werkelijkheid, moraliteit en kennis, en hier vaak over schrijft.

Een vlijtige filosoof
officiële wetenschappelijke naam en vaak een Nederlandse naam:
Philoscia: Dit eerste deel van de wetenschappelijke naam is door biologen creatief vertaald naar filosoof.
Muscorum: Dit betekent ‘van de mossen’.
Omdat deze pissebed erg snel en actief door het mos en de bladeren kruipt, is er in het Nederlands gekozen voor het woord vlijtig.
Het gaat hier dus niet om een menselijke denker, maar om een snelle, glanzende pissebed die veel voorkomt in herfstbladeren, composthopen en bossen.